The Icewoman

De ‘Wim Hof methode’

“Het is ijskoud… (waarom zou je dat doen?)”

Voor wie hem niet kent: Wim Hof is a.k.a. ‘The Iceman’ ofwel: die man die voor de lol en vrijwillig in de ijzige vrieskou en/of koud water gaat zitten, of zwemmen, of hardlopen.. etc. In mijn beleving ‘iemand die niet helemaal lekker spoort’ en over een soort superkrachten beschikt om al die gekke dingen te kunnen doen.

Deze week volgde ik met mijn werk een 2-daagse teamtraining; gericht op samenwerking en persoonlijke groei.

Dag 1 was een dag lang bootcamp, met als centraal thema de samenwerking bevorderen.

Dag 2 stond in het teken van intervisie en als afsluiter: het ijsbad, gericht op het ervaren van ‘je kunt meer dan je denkt’.

“Mooi niet,” was mijn eerste reactie. Ik met een grote hekel aan koud water, sla bij de sauna bezoekjes het dompelbad ook structureel over. Een neveldouche kan ik nog net handelen, maar veel kouder dan dat moet het niet worden.

De ‘Wim Hof methode’ (WHm)

De ademhalingstechniek(en) die Wim in zijn methode gebruikt cq. leert, zijn gericht op het kunnen beïnvloeden van de emoties (voelen van kou in dit specifieke geval) op of van het lichaam en geest. Daarmee worden onderstaande effecten/voordelen in verband gebracht:

  • Lichaam en geest in balans brengen
  • Geestelijke wil kunnen beïnvloeden
  • Beter verloop bloedcirculatie
  • Groter vermogen ontwaken
  • Verbetering van het concentratievermogen en doelgerichtheid
  • Meer vertrouwen krijgen in eigen kunnen en dit bewust ontwikkelen
  • Het bewust aansturen van het “Autonome” zenuwstelsel

Het is dus meer dan ‘gewoon even in een ijskoud bad zitten – voor de lol’.

Putting into practice

De WHm kent al vele volgelingen, die in binnen en buitenland workshops en trainingen verzorgen. Zo konden wij ook leunen op het expertise van een voorman.

Na een introductie werd de ademhalingstechniek uitgelegd en gingen we deze oefenen. Globaal komt het erop neer dat je eerst 30x heel diep inademt en heel krachtig uitblaast. Na de 30e uitblaas stop je met ademen en hou je dit vast totdat je niet meer verder kunt en naar adem snakt. Je ademt vervolgens nog 1x heel diep in, en houdt deze adem weer vast voor 10 sec. Daarna begint de cyclus opnieuw.

Het effect van deze techniek is dat je veel zuurstof toevoegt aan je bloed, en afvalstoffen worden afgevoerd. Tevens is deze ademhaling zo krachtig, dat dit je ‘anker’ wordt om aan vast te houden als je in het koude bad stapt – om hiermee je hartslag te kunnen controleren.

Tijdens de ademhalingsoefening merkt ik dat tot 3x toe mijn linkerbeen spastisch een soort van schokje gaf – precies op de plek waar mijn blessure nog steeds zit.

Volgens onze voorganger was dit geen toeval, maar het effect van de oefening, en hij benadrukte de positieve effecten van het ijsbad bij blessures – wat mij wel eens bijzonder zou kunnen baten…

Ineens was mijn interesse gewekt. Voor de lol ga ik niet in een ijsbad zitten, maar voor mijn blessure doe ik momenteel álles – zelfs tussen de ijsklontjes zitten.

Keep it cool…

Na een demonstratie van de trainer was het aan ons om dit coole ritueel te kunnen ervaren. Bij de vraag wie er misschien als eerste zou willen gaan aarzelde ik geen moment en stond ik rap vooraan… Als het dan toch ging gebeuren, dan ook meteen maar NU.

Diep in………….. krachtig uit – diep in…………….. krachtig uit……. dat was het mantra. En ik stapte over de rand van het bad tussen de ijsblokjes in het ijswater. Stap 1: check.

Opnieuw naar het mantra: Diep in………….. krachtig uit – diep in………… etc. om zo de hartslag weer te laten zakken die met de aanraking van het ijs was gaan protesteren.

En verhip, door zo te focussen op die ademhaling gaat je hartslag rap naar beneden en denk je inderdaad niet aan de kou – of voel je deze. Stap 2: op de knieën – zelfde ritueel. Stap 3: zitten met de armen op de rand…. en in de ontspanning.

Een optie was om ook je armen in het bad te doen, maar dit werd omschreven als ‘een ‘andere’ sensatie’. Omdat er veel kleine zenuwen en gevoeligheden in je handen (en voeten) zitten, zorgt dit voor een extra koude/heftige sensatie – voor de gevorderden.

Nadat ik even zo lekker in het bad zat, dacht ik: dan kunnen de armen er ook nog wel bij, want dit is eigenlijk niet zo heel spannend. Dus: adem in…uit…. focus en armpjes onder water. Dit was inderdaad een ‘ander’ gevoel. Door te blijven focussen op ademhaling voelde ik na een tijdje eigenlijk alleen handen en voeten, maar niet zozeer kou. Alsof je op wintersport bent en alleen je vingers vriezen eraf.

Pierre, onze coach – en begeleider, haalde me uit mijn trance: ‘goed zo Marije, je bent er al’. Mooi, dacht ik. ‘Je hebt het effect al bereikt – je bent er al’, herhaalde hij. ‘Check’, dacht ik. ‘Je mag er dus uit’, verduidelijkte hij zichzelf. ‘Ah, fijn’, dacht ik. En bleef nog steeds in mijn bubbel zitten. In de ontspanning keek ik om me heen en zag ineens al mijn collega’s verwonderd toekijken.

‘Oh wacht..’, dacht ik ineens – alsof ik weer terug op aarde was geland. Pierre zei dat ik er uit ‘mocht’, waarom zit ik dan nog in dit ijsbad… Zo heel erg comfortabel is het nou ook weer niet 🙂

En inderdaad, naast wat klappertanden had ik het zowaar niet eens koud..

Het ‘after-burn’ effect…

  • Lichaam en geest in balans brengen >> check
  • Geestelijke wil kunnen beïnvloeden >> check
  • Beter verloop bloedcirculatie >> check (ik was zo rood als een garnaal)
  • Groter vermogen ontwaken >> ??
  • Verbetering van het concentratievermogen en doelgerichtheid >> zal nog moeten blijken 🙂
  • Meer vertrouwen krijgen in eigen kunnen en dit bewust ontwikkelen >> had ik daar een gebrek aan?
  • Het bewust aansturen van het “Autonome” zenuwstelsel >> check

Mijn hamstring / kuit / voet blessure zorgt ervoor dat ik wordt belemmerd met het zetten van kracht uit de voet en het lopen van snelle tempo’s. Het rennen heeft momenteel meer weg van de hink-stap-sprong… Met name ’s ochtends vroeg als de spieren nog niet voldoende zijn opgewarmd.

Mijn 2 laatste loopjes voor het ijsbad waren moeizaam met een gemiddelde pace van nét 5’/km was ik niet vooruit te branden.

De dag na hij ijsbad liep ik een soepele fartlek en de dag erna een vlotte lange afstand, beide ’s ochtends vroeg, beide soepeler en voor mijn gevoel minder hinkelend dan ervoor… zou er dan toch een kern van waarheid inzitten?

De vraag is natuurlijk hoe ik zonder mijn ijsbad zou hebben gelopen.. ook soepeler?

Los van dit beoogde positieve effect van mijn ijskist, heb ik in ieder geval – als doorgewinterde koukleum – ervaren dat ik mijzelf goed in control kan krijgen/houden/zetten in oncomfortabele posities – puur door te focussen. Dit wist ik eigenlijk al – het lopen van een marathon is een behoorlijk oncomfortabele manifestatie, maar zeker in situaties met veel kou: kon ik toch meer dan ik dacht.

Om het herstel verder te bevorderen, heb ik de saunadagjes nu verrolen voor een dagje vrieskist > hetzelfde beloofde effect maar dan in 3 min tijd. Benieuwd hoe me dat dan weer vergaat.. en of ik dan eindelijk af kan rekenen met 3 maanden slepend blessureleed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s