Mary-Runs-Wild Down Under

It’s a bloody long way! Mount Buller: een piepklein (maar wel Olympisch) skidorpje op zo’n 250km afstand van Melbourne – Australië. ’s Zomers slaapt het, op één weekend na: dan wordt het wakkergeschud door de Australische trailrun community voor de Mt. Buller Skyrun, ‘The Bulla’ voor locals.

Een pittige 22-36-of-45 km door Australisch alpine landschap met stevige klimmetjes, eucalyptus bos en prachtige uitzichten.

Ik had me ingeschreven voor de 45km om letterlijk ‘zoveel mogelijk’ van de run te kunnen genieten. De avond voor de race was de gear check en de briefing door race director Paul himself en zijn team. Het feit dat ik uit Nederland kwam vonden mijn nieuwe Ozzie mates hilarisch gezien daar geen bergen zijn..

Paul checkte nog eventjes of ik eerder een soortgelijke run had gedaan of me überhaupt realiseerde wat ik ging doen. Ik vertelde van mijn avonturen in o.a. de Oostenrijkse Alpen en Italiaanse Dolomieten (met bijbehorende statistieken) en ‘I’ve made a friend’ want hij bleek jaarlijks af te reizen naar deze gebieden om daar zelf te trailen.

Na een prachtige zonsopkomst gingen we van start. Het parcours voerde direct omhoog richting Mount Stirling. Vergezeld met een prachtig uitzicht over de opkomende zon in de vallei was ik ontspannen gestart. Ik had in het snelle clubje dat vol gas van start was gegaan één dame gespot (kon het niet laten) die ik al vrij snel achterop bleek te lopen en in kon halen.

Ik stoefelde lekker omhoog, tikte Mount Stirling aan en daalde weer af voor de tweede piek naar Craig’s Hut. Het terrein was steil en door de droogte verraderlijk door de combi van zand, gruis en losliggende stenen. In een fractie van onoplettendheid struikelde ik lomp bijna over een grote kei met mijn linkervoet en toen ik met rechts wilde opvangen schoof deze voet weg over de losse stenen.

Boem = Ho

SMAK – niet van de Australische Mooiboy – maar wel een face-first flat-out op de grond.. Hand lag lekker open en been een flinke schaafplek dat zorgde voor een dramatisch effect met veel bloed enzo, maar viel uiteindelijk zat mee. Gelukkig is een EHBO kit verplichte gear dus zo kon ik mijn hand in ieder geval even afplakken.

Ondertussen stopten bezorgde passerende lopers om te vragen of alles goed ging, waaronder de dame die ik ingehaald had. Toen ik dit bevestigde, en haar verzekerde dat ze door kon lopen maakte ze zichtbaar dankbaar van die gelegenheid gebruik.

Prima. Even pas op de plaats dus.. Nog truttiger als voorheen (ik ben al geen held downhill) vervolgde ik mijn weg. Na Craigs Hut zou er een turnaround zijn, om terug langs Mount Stirling 12km af te dalen om vervolgens met een klim van 15km terug omhoog via de top van Mount Buller te eindigen in Buller Village.

Ik kwam de dame weer tegen na haar turn en wat we hadden afgedaald ging weer terug omhoog. Daar bleek mijn kracht weer, want ik liep gestaag omhoog met de handjes op de knietjes en passeerde opnieuw de 1e dame die haar stokken al tevoorschijn had getoverd.

Down…

Op naar de lange afdaling, die ik weer in de voorzichtigheidsmodus inzette. Mijn concurrente vloog me voorbij naar beneden, zij had duidelijk wél lef en pit, maar vooral vaart. Prima, kansen vervlogen, 2e op de skyrun wat geen wedstrijd mocht zijn is ook heel schappelijk. #alleenmaargenieten.

Ik dartelde op de cruisecontrol door het eucalyptus bos op zoek naar een verdwaalde koala – die schenen hier te zitten – maar die ik natuurlijk niet zag. Leek me nou tof om er één in deze setting te spotten. Niet wetende dat er later tóch een aan me zou toekomen (letterlijk) 🙂

Eindelijk beneden op het 30km punt was een verzorgingspost en ik besloot toch maar eventjes de afbladderende pleister op mijn hand te vervangen en de combinatie bloed, zweet en zand op mijn been te laten ontsmetten bij de First Aid post. Nog rustig een soda en wat extra watermeloen besloot ik me maar te wagen aan de laatste klim. Nog 12km omhoog, en 3 naar beneden..

… & up again

Deze laatste klim was ook het stuk dat de routes van de 22-36- en 45km samen kwamen en ik kwam steeds meer medelopers tegen – die ik kon passeren. Na vele km’s stijle klim werd het parcours werd weer runnable. Hoewel, niet voor iedereen want prompt zag ik toen ik het bos uit kwam hobbelen daar toch heus weer die 45km-dame ploeteren.. Nog maar voor een laatste keertje inhalen dan maar?

Laatste loodjes… 🙂

Het eind kwam in zicht. Alleen nog ‘maar’ de piek van Mount Buller bestijgen… via een zwarte piste. Op dit punt vocht iedereen tegen of met die laatste loodjes tegen de steile helling, wat een mooie dynamiek gaf. Runners uphill werden bemoedigend aangesproken door de dalers en vice versa kregen de lopers die de top al hadden aangetikt van de klimmers lovende woorden.

Het uitzicht was fantastisch!! …. en door 🙂 Want ja, zou toch geinig zijn om toch wel als eerste dame te finishen, gewoon omdat het kan. Off to the finishline!

De binnenkomst van de first lady werd gevierd door racemaster Paul himself: ‘OMG… it’s the Dutch Girl!’ . Na ruim 5uur, bijna 45km, meer dan 2.000 hoogtemeters, een snoekduik én een koffiepauze bij de EHBO. It was a bumpy ride 🙂

“Our female winner on the 45k track including 2000m climb in altitude, comes from a mountainless country… bloody amazing!!” – Paul

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s