Tokyo Marathon

Krap 2 weken na het PR in Sevilla – het resultaat van een gewonnen snoepreisje, stond de marathon van Tokyo op het programma: een lang gekoesterde droom en doel.

Ik kwam erg fit uit de Marathon van Sevilla (dacht ik) en verzuimde om enig gas terug te nemen. Na een relatieve rustweek van 90km incl. tempotrainingen (what feels good should be good right…??) kreeg ik plots na mijn run zondag – 1 week 2go – een steek in mijn rechter-buitenkant-knie die me de rest van de week zou uitschakelen. Een week voor de marathon van Tokyo.

Runnersknee

De 12uur voorziene rust in vlieguren waren niet voldoende om beterschap te brengen en in aanloop van de marathon kon ik alleen maar wat hinkelen.

Toch wat sightseeing in regenachtig en grijs Tokyo vrij snel dat ik niet in staat was om fatsoenlijk een trap omhoog of omlaag te nemen, door de knik die mijn knie daarbij moest maken.

De droom om überhaupt te kunnen starten op de Tokyo marathon zag ik langzaam uiteenspatten.

Het ging me inmiddels allang niet meer om een eventuele tijd… die had ik in Sevilla gezet en zou ik aanscherpen in Berlijn. Het ging om een mooie loop, op een nieuw continent. Om de ervaring. Voor de lol. Mijn favoeriete loopafstand. #alleenmaargenieten.

Ik sprak een Amerikaanse loper die zijn laatste 6-star in Tokyo was – en ook geblesseerd bleek te zijn. Zijn doel voor de race: just collecting that f*cking medal. Vergeleken met mijn gehinkel kon hij overigens nog prima uit de voeten. Dat viel hem ook op en opbeurend zei hij: “well, hope you will feel better soon and be able to drag yourself to that finishline”.

24uur voor de start scheen daar dan toch de zon. Ook leek de pijn stabiel. Hoop!

Klaar voor de start….af!!

Ik vond mezelf fit genoeg om te starten! Met een cut-of time van 6 uur moest het toch mogelijk zijn voor mij ‘to collect that f*cking medal…’ – toch?

Happy running in the streets of Tokyo

Na een wachttijd van 90min in een koud en nat startvak, verliep de start enigszins chaotisch. De eerste km’s gingen vervolgens vals plat naar beneden en ik voelde direct mijn knie. Maar onder het motto: ‘pijn is een emotie, die kun je uitschakelen’ buffelde ik vrij vlot door.

Ik was inmiddels 20km onderweg. De eerste lopers vielen al terug. Een enkeling stapte al uit, grijpend naar een protesterende kuit.

Halverwege kwam ik door op een krappe 1.20. Ik had inmiddels een lekkere tred te pakken. De pace voelde goed, hartslag 160 – normaal. 

Mentaal was ik sterk, fysiek was ik fit. De motor draaide perfect om vol te kunnen houden, maar het chassis was niet in orde. Ik voelde me een trein met één vierkant wiel. Je bent zo sterk als je zwakste schakel. Ik was dus eigenlijk helemaal niet sterk en niet fit.

Er volgden nog wat valse stukjes licht stijgend en dalend. Ik voelde dat de pijn in mijn knie steeds stekender werd. In een visioen zag ik een gescheurde knieband voorbij komen. Prioriteiten stellen. Doelen. Korte termijn: medaille. Lange termijn: PR. Urgent: heel blijven!

Kneefail 100%

Het tempo schroefde ik terug. Maar mijn vierkante wiel sleet steeds harder in en er volgden hele vervelende, lange en pijnlijke kilometers – op zich niet gek in deze fase, maar had het nog nooit zo letterlijk gevoeld.

Naast mijn knie waren mijn hersenen er inmiddels ook maar mee gestopt. Als door een waas sjokte ik voor mijn gevoel voort en ineens zag ik een bord ‘1km left’. 

No way! Ik ga het halen!! De medaille waar ik zo voor heb moeten vechten, die zo ongrijpbaar leek. Tot een paar dagen terug zelfs onbereikbaar…

Ik zag de finishline…. Eindelijk! Het lukte me om mijn armen omhoog te doen en te lachen – denk ik… Ik zag het scorebord en zag de 2.50 die het bord aangaf, maar registreerde nog niet.

Ik voelde tranen opkomen. I f*cking did it…collecting that medal!

Finishing Tokyo marathon in 2.50 met bloed, zweet & tranen

Daar was de medaille… Hebbes! Mission accomplished! Opgehaald in 2 uur en 50 minuten.

You did gleat!

Ineens drong de tijd tot me door. Impossible. Opnieuw krokodillentranen. Plus waarschijnlijk een enorm ongelukkige gezichtsuitdrukking want een Japanse crew lady snelde naar me toe, omarmde me en gaf me een dikke knuffel met de legendarische woorden: ‘be happy, you did so gleat!’ – met die fantastische knikkende happy face erbij. Priceless.

Yes I díd gleat! I have EARNED my medal. Nee ik heb ervoor geleden en gestreden. Dit was geen #alleenmaargenieten geweest. Dit was een survival of de fittest. Dit was de pijngrenzen verleggen. Tegen beter weten in. Dit was nóg een stapje verder gaan. Dit was niet tot het gaatje gaan. Dit was wel tot het gaatje gaan. Dit was een bijzonder onverstandige race. Dit was onbevangen lopen. Dit was behoudend lopen. Dit was doen wat op dat moment kon. Dit was een ervaring. Dit was leermateriaal. Waarvan ik leergeld nog zou moeten betalen. Dit was de marathon.

In pure vorm.. de afstand die ik het liefst loop. Voor de lol. 🙂 and I Love it!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s