Death or the Gladioli

Het werden de gladioli 🙂

Winners in Pisanina; 4x PR

Toen Reinout – één van mijn Hel(las)se loopmaatjes opperde om in het najaar nog ergens een halve marathon te lopen en daarbij Pisa opperde, was een besluit snel genomen. Lopen én naar Italië – is de paus katholiek? En ik was al ingeschreven voor La Pisanina mezzamarathona. Later sloten ook Lisanne en Matthijs aan en waren de Daltons compleet.

La Torre di Pisa

Op vrijdag reisden we af naar de scheve toren om vervolgens de stad en een stukje parcours te verkennen – op een drafje van 12km/u uiteraard.

Ook moest er natuurlijk voldoende brandstof gesprokkeld worden om een mooie prestatie neer te zetten, viva la pasta! Naast lopen en eten werd er slap geouwehoert en veel gelachen.

Next day een pre-breakfast run om de beentjes wakker te schudden en de tempo’s te prikkelen. Naast een strakblauwe lucht, fel zonnetje stond er ook nog eens geen zuchtje wind… dit kon alleen maar goedkomen. De voorspellingen waren fris (2-3graden), matige wind en wat bewolking maar zacht.

Team Pisanina

Op naar de expo om het startbewijs en foeilelijk raceshirt op te halen, nog wat door il Centro te sjokken – met 5km/u dit maal – en een een half middagdutje (het is immers maar een halfje marathon) worden er ‘s avonds bij pasta party deel 2 snode plannen voor de race gesmeed.

Reinout wil een aanval doen op zijn PR van 1.15, Lisanne twijfelt of ze onder haar PR van 1.29 zou kunnen duiken en ik probeer Matthijs over te halen om mee te gaan op een pace van 3.50. Matthijs, enigszins huiverend voor de inmiddels bekende valse beloften van mij om ‘zeker niet sneller dan 3.50’km te lopen stemt in. Aangestoken door elkaars enthousiasme en positieve input zijn we het unaniem eens: het wordt de dood of de gladiolen…

Op raceday is het al vroeg dag: de start zou om 9.00 zijn. Zowel de hele als de halve marathon vertrekt op dat tijdstip, in totaal zo’n 4.000 man. Er zijn geen startvakken dus het is zaak om op tijd te zijn om met onze neus vooraan te kunnen staan. Niks mag de weg naar de dood óf die van de gladiolen in de weg staan.

De organisatie van La Pisa Marathona kenmerkt zich door Italiaanse kneuterigheid. ’s Ochtends wordt er nog de laatste hand gelegd aan het parcours, de start en de finish. Bordjes ontbreken en de routing naar de start is totaal onduidelijk. Gelukkig zien een groep ballonnetjes die we volgen naar iets wat op een rij wachtende mensen voor een startvak lijkt. Door de georganiseerde chaos zijn Reinout en ik Lisanne en Matthijs al verloren.
Na enig dringen en duwen schuifelen we naar voren van fuik in fuik om uiteindelijk toch met de neus vooraan te belanden. Inmiddels waren we alle 4 door het betere naarvorenwurmwerk opgesplitst en lost van elkaar. Nu was het echt ieder voor zich en God voor ons allen. Nouja, Italianen zouden Italianen niet zijn als ze zich over een klein blond meisje met NL vlaggetjes op het startnummer zouden ontfermen.

Na een countdown in slecht Engels klonk dan om 9.00 het startschot. FORZA! Uiteraard kwam de eerste km niet in de buurt van de beoogde pace van 3.50’, maar lag daar ruim onder. Met moeite kon ik mezelf toch terugbrengen tot een 3.48’er en 3.52’er in km 2&3. Het zouden de langzaamste kmrs van de race worden. What feels right, goes right..

Sightseeing langs de Arno

Het parcours voerde langs de Arno, Pisa uit en door pittoreske randgemeenten. Zoals echte Italiaanse kneuterigheid inhoudt, reikten de vrijwilligers bij de eerste drankenpost flesjes uit die half gevuld waren met water. Makkelijk drinkbaar maar levensgevaarlijk als deze op het parcours terechtkomen na dropping ervan. Het parcours scheen hoogtemeters te hebben maar dit uitte zich vooral in bruggen. Het parcours was verder zo plat als een duppie. In een gemiddelde pace van 3.46’ hobbelde ik km voor km van groepje naar groepje, enkele italianen verbaasd achterlatend. 

Op km 12 was het keerpunt en splitsing van de hele en halve marathon. Een scherpe haarspeldbocht bracht het parcours in een tegenwind. Gelukkig trof ik een brede Alessandro die als windscherm kon dienen. Ik zat inmiddels goed op koers van een lage 1.20 die zou leidden tot sub-1.20 als ik de pace een beetje vast wist te houden. Het originele doel was sub 1.21 – als in: 1.20-laag.

Inmiddels hadden alle deelnemers van de family fun runs van de 14, 7 en 3 km zich ook in het veld gemengd wat zorgde voor wat vertraging en verstoring op het parcours. Wel leidde de inhaalsprints tot gejuich en gejoel naar Prima Donna.

Het klokje gaf inmiddels voorzichtig een finish onder de 1.20 aan dus na km 18 was een versnelling geoorloofd. Pijn had ik onderweg niet gevoeld, het tempo kon ik goed houden dus de gladiolen hadden al even geleden afgerekend met de dood.

Gladiola!

Ik zou uiteindelijk in 1.19.42 netto finishen onder de scheve toren, nét (20 sec) achter nummer 3 naar later bleek.

Ook Reinout was al binnen in een razendsnelle 1.14.30 met het nodige kopwerk in het begin. Vlot achter mij finishte Matthijs in een mooie 1.21.21, gevolgd door Lisanne met een knappe 1.27.50, waarin ze haar PR ook met ruim 2 min had verpletterd!

Dood aan de gladiolen > WE ALL WON!

Wát een mooie en succesvolle dag! Iedereen was nog zo vol met adrenaline dat er ‘s middags nog ruimte was voor een rondje uitlopen van zo’n 12km waarin we nog wat marathonlopers opgebezemd hebben. Uiteraard voorzag la cucina Italia ons weer van de juiste voedingsstoffen want ja, herstel is erg belangrijk.

Wat een mooi weekend met mooie mensen en mooie resultaten. Een heerlijke loop, mooi parcours en geweldige Italiaanse sfeer met knusse Italiaanse chaotissima. Grazie mille a tutti gladioli e Pisanina!

Een gedachte over “Death or the Gladioli

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s