a Rise in Fall

Na een moeizame zomer waarin ik ben geteisterd door overtraining, oververmoeidheid en weinig tot geen energie, begon ik geheel tegen de natuur in op te bloeien in de herfst.

Alarmbellen begonnen te rinkelen toen ik tijdens een glooiend loopje mezelf hijgend, puffend en met een hartslag van 250+ BPM omhoog had gesleept…alwaar mijn vader al boven op mij stond te wachten. Hij was wél in 1x naar boven gehobbeld…dat hoort niet!

Een bezoekje aan de huisarts bij thuiskomst met als diagnose: chronisch ijzertekort en een lege ijzervoorraadtank wat resulteerde in het niet aanmaken van rode bloedlichaampjes die weer nodig zijn voor de zuurstoftoevoer naar het bloed en daarmee zorgen voor uithoudingsvermogen. Plausibel verhaal en ik herkende mij in alle klachten.

De dokter schreef een ferrum-boost-kuur voor en ik ging ten rade bij een voedingsconsulente die ijzer terugbracht in mijn voedingsplan. Resultaat: mijn lichaam in shock door deze overdosis met ijzervergifiting als gevolg. Resultaat: een heel weekend overgeven, enorm ongelukkig als een vaatdoek op de bank vegeteren en 2 kilo kwijt. Ellen – de voedingsconsulente – had mij ook geholpen mijn voedingsplan af te stemmen op mijn trainingsomvang en rekening te houden met klachten als mijn prikkelbare darmsyndroom e.d.. Onmiddelijk ging het dan ook beter.

Precies op tijd, want 10 dagen later stond een trip naar de Dolomieten op het programma waar ik me al enige maanden op verheugde. Hardlopen in de wildernis in Italië – wat wil een mens nou nog meer?

Tot groot ongenoegen van mijn omgeving die begrijpelijke uitspraken deden als: ‘het lijkt me niet zo’n goed plan’, ‘ga je dat nou wel redden’, etc. Dergelijke uitlatingen werken bij mij echter als een rooie lap op een stier: en óf ik dat kan!

Een laatste voorbereiding – of eerste test, net hoe je het bekijkt – op deze trail was de Vaalserbergtrail in Zuid Limburg. 30 km + 1000 hoogtemeters. Ik ging, liep en overwon. Uit zelfbescherming startte ik als één van de laatsten – om te voorkomen dat ik me zou laten opjutten door de eigenschap om elke dame in het vizier in te willen halen. Doel van deze trail was: uitlopen, liefst aan één stuk en binnen 3 uur.

Troffee

Waar ik een aantal weken eerder op een lullig loopje van 10km nog halverwege moest bijtanken, mijn hartslag laten zakken en opnieuw moed verzamelen lukte het nu ineens om de verzorgingsposten te negeren en voldoende te hebben aan mijn eigen waterzak. Ook lukte het om elk klimmetje weer op een rustig drafje maar zonder te wandelen omhoog te stoefelen. Ik zou ook inderdaad binnen de 3 uur finishen volgens Polar en in zicht van de finish hoorde ik uit de luidspreker de omroeper zeggen: “we maken ons op voor de binnenkomst van de eerste dame op de30 km”, en ik zag een finishlint. Ik keek nog verbaasd om om te zien welke snelle dame mij van achter in zou halen om als eerste te finishen. Er was echter niemand te zien. Ik zou die eerste dame zijn. Het eerste geluksmomentje in maanden van afzien. Dat ik nog eens blij zou worden van een blok hout. 

Dolomiti di Brenta trail

Een week later reisde ik af naar Molveno – Italië voor de Dolomitit di Brenta trail. Weer lukte het me om het parcours van 64km incl. 4000 D+ binnen de door mij gewenste 12 uur af te leggen met als voorwaarde te genieten. Ik meldde mij als 10e dame en 1e Nederlandse na een 9-tal Italiaanse en Oostenrijkse berggeiten. In totaal zou ik bijna 3 weken in bergachtig gebied verblijven waarin in veel heuvels heb gelopen en getraild.

De eerste run terug in Nederland verbaasde ik mezelf over het gemak waarmee ik door de poldervloog door afwezigheid van hoogtemeters. Toch maar meedoen met de Dam-tot-Damloop – we hadden immers een gratis startbewijs voor het snelle bedrijfsvak. Één van mijn loopmaatjes zou ook meelopen en was ook nog nietgeheel fit. Hij wilde wel op 4’/km lopen. Mooi.. dat wilde ik ook wel proberen,dat zou een verbetering van PR opleveren. Na mooi haaswerk lukte het me om in 1.04 te finishen met een zware laatste 3 km. Het bleek het begin van een estafette aan PR’s dat aan diggelen ging met als hoogtepunt een hap van 10 minuten uit mijn marathon PR. Saillaint detail: nog nooit liep ik zo vlot en tevens ontspannen. Zelfs de ‘terror-10km’ werd een leuke afstand: lekker kort!

Einde zomer had ik me al neergelegd bij het feit dat ‘2018 gewoon niet mijn jaar was’; een blessure in het voorjaar, 2 mislukte marathons en oververmoeidheid. Was ik al over mijn hoogtepunt heen? Ik heb de uitspraak maar weer teruggenomen. 🙂

Mensen vragen me tegenwoordig vaak: hoe doe je dat toch? Welke trainingen doe jij, wat eet jij, hoe ga je om met xyz, wat is je gehéim?

Training is key

Er zijn een aantal ingrediënten die nodig zijn zoals o.a.: training, coaching, voeding,rust, kracht, uithoudingsvermogen, variatie, plezier, team waarvan je je eigen soep maakt. Er bestaat echter geen standaard recept voor succes. En ook de definitie van succes is subjectief. Wat werkt voor mij, werkt misschien niet voor jou. Wat uitdagend is voor mij, is dat misschien niet voor jou. Wat ik leuk vind, vind jij misschien niks aan.

Belangrijkste drijfveer voor mij is dat ik energie krijg van de dingen die ik doe. Hardlopen mag best een beetje pijn doen en vervelend zijn, als je maar energie krijgt van het eindresultaat. Als het meer energie kost dan het oplevert – en dit niet aan een ijzertekort of andere verklaarbare oorzaak toe te schrijven is – bepaal dan opnieuw je doel.

Opgebloeid in de herfst, om te shinen in de winter.  Ik zal mezelf niet zijn als ik met alle seizoenen mee zou gaan. 🙂 Let’s rock the most wonderful time of the year!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s