Trace the Trails: Ardennen

Op naar de Ardennen! De plek waar blaadjes op de (t)rails niet voor vertraging zorgen. De heerlijke geur van nat bos. Tot aan je enkels in de modder. Zwerven op de kleine paadjes. Na al dat kilometer vreten op asfalt en rondjes op de baan terug into the wild. Op naar het trainingsweekend dat ik met mijn vader in Spa heb gepland met Mud, Sweat & Trails.

Het weekend begon zoals gewoonlijk: met mijn vader zou ik meerijden maar door onze ‘goede’ communicatie zat ik thuis op mijn lift te wachten en Vader netjes thuis totdat ik daar zou verschijnen.. Verwarring alom maar uiteindelijk vertrokken we dan toch middenin de vrijdagmiddagspits naar het zuiden. Gelukkig kwamen we nog precies net niet op tijd in Spa maar konden we wel direct aanschuiven bij het buffet.

Daarna snel omkleden om ons klaar te maken voor mijn favoriet: de nighttrail. Zo nachtblind als een paard (zijn die nachtblind trouwens?) legde ik met angst en beven op de tast de 9 km af. Het slechte zicht verklaart zich doordat ik alleen een bril draag achter de computer (uit irritatie tegen het ding) – ik heb -2, en ook reageren mijn ogen erg emotioneel op wind: continue tranen met tuiten… Afijn;dat resulteert altijd in een erg truttig loopje met de nodige ‘whoops’ en‘ooh’s’. Gelukkig was het donker en was de herkomst van deze angstkreten nauwelijks te herleiden naar mij.

Hide-and-seek

De volgende dag stond er een ochtend-trail op het programma met een keuze uit 14 of 20km. Uiteraard gingen zowel Vader als Dochter voor de lange variant. Inmiddels was het heerlijk gaan miezeren maar dat mocht de pret niet drukken. We vonden nat bos juist zo lekker ruiken toch? Vrolijk babbelend gingen we op pad. Het nivo van de groep lag wat uiteen, wat gratis extra rustmomentjes (brrr koud!) en meters (zowel kilo als hoogte) opleverde: BONUS!

Na een welverdiende lunch & powernap (we worden er niet jonger op…) stond de hoogtemeterchallenge op het programma… nog een onderdeel waar ik in beginsel als een berg tegenop zag. Niet omdat ik niet van een challenge hou, en juist bij het stevigere klimwerk ben ik in mijn element, maar bij de introductie van de deelnemers van het weekend werd ik geïntroduceerd als ‘zij die in 2 weken 2x een marathon in 2.53 liep…waaronder 2 weken terug nog in NYC’. ‘Shit’, dacht ik meteen… ‘nu moet ik dit weekend tóch ook nog flink aan de bak…’. Gelukkig had ik na de start de 2e dame (en ook 2heer trouwens – Diederik niet meegerekend natuurlijk > die is zo snel als een beetje zichzelf respecterende Keniaan) al ruim achter gelaten en kon ik op ‘het gemakje’ lekker 63 hm in 300m knallen. #alleenmaargenieten. Ook nog eens goed voor een bokaal Westmalle + 2 flesjes. Daar kan ik dan weer mooi mee thuiskomen!

Bijzonder trots op Vader die in de middenmoot van de deelnemers eindigde, vlak achter dame nummer 2. In zijn categorie zeker een winnaar!

Klimkoning – Vader

’s Avonds een inspirerend verhaal van de Barkley Marathons gehoord door special guest Mig. Als je het hebt over ‘Je kunt het zo gek niet bedenken…’, dan is deze run wel hét (typisch) Amerikaanse voorbeeld. Enkele karakteristieken: er is geen website, inschrijven moet middels een opstel waarom jíj mee zou moeten doen, wordt je geselecteerd krijg je een condoleancebrief waarbij spijt betuigd wordt dat je de Barkley zult gaan lopen, er is geen parcours, geen paadjes, navigeren obv kaart en kompas, 5 rondjes van 20 mile binnen 60 uur, elk rondje steeds in tegengestelde richting, geen starttijd maar ‘Laz’ (de organisator) blaast op een hoorn en dan heb je 60 min om aan de start te verschijnen, op elke ronde liggen boeken verstopt die je moet vinden en de bladzijde moet uitscheuren van jouw startnummer… en oja, bij ophalen van je startnummer lever je je eigen nummerplaat in. En dit is slechts een fractie van de voorwaarden die toch echt in een hele dronken bui moeten zijn verzonnen. Heerlijk om meegenomen te worden in die gekkigheid. #ikhouervan

De volgende dag mochten wij gelukkig wel navigeren met de gps, en stond er een route van slechts één ronde op het programma. Ik koos de 30km. We vertrokken met een groepje, maar al gauw waren Peter (winnaar hoogtemeterchallenge heren (op Diederik na natuurlijk -) en ik hiervan losgeweekt omdat wij – ambitieus als we zijn – gewoon lekker door wilden hobbelen en het ons lukte om alle klimmetjes zonder te wandelen naar boven te stoefelen.

30km trailpret – met Peter van Dam

Als afsluiter nog een knus kampvuurtje met heerlijke lunch en sterke verhalen – terugkijkend op een heerlijk weekendje buitenspelen! #alleenmaargenieten

Thanks all!  🙂

Thanks to MST crew:
Charissa, Marc, Jan Lucas & Frank
+ Diederik en Mig

Een gedachte over “Trace the Trails: Ardennen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s